تو کجایی

X

تو کجایی

تو کجایی

هرکس گلدی سن هاردایدین

.	BİZ ÜÇ KİŞİYDİK
.	Yusuf HAYALOĞLU Biz üç kişiydik: Bedirhan, Nazlıcan ve ben. Üç ağız.. üç deli yürek.. üç yeminli fişek! Adımız belâ diye yazılmıştı dağlara, taşlara Boynumuzda ağır vebal, Koynumuzda çapraz tüfek! El tetikte, kulak kirişte, Ve sırtımız toprağa emanet... Baldıran acısıyla ovarak üşüyen ellerimizi Yıldız yorgan altında birbirimize sarılırdık.. Deniz çok uzaktaydı Ve dokunuyordu yalnızlık... Gece, ırmak boylarında uzak çakal sesleri, Yüzümüze, ekmeğimize, Türkümüze çarpar geçerdi. Göğsüne kekik sürerdi Nazlıcan, Tüterdi buram-buram. Gizlice ona bakardık, yüreğimiz göçerdi... Belki bir çoban kavalında yitirdik Nazlıcan'ı Ateş böcekleriyle bir oldu, Kırpışarak tükendi... Bir narin kelebek ölüsü bırakıp tam ortamıza Kurşun gibi, mayın gibi, Tutuşarak tükendi... Oy, Nazlıcan... vahşi bayırların maralı... Oy, Nazlıcan... saçları fırtınayla taralı... Sen de böyle gider miydin yıldızlar ülkesine? Oy, Nazlıcan oy... can evinden yaralı... AĞIT: Serin yayla çiçeği, oy Nazlıcan.. Deli-dolu heyecan, oy Nazlıcan.. Göğsümde bir sevda kelebeği, Ölüme sunduğum can, oy Nazlıcan.. Artık, yenilmiş ordular kadar Eziktik, sahipsizdik.. Geçip gittik, parka ve yürek paramparça!. Gerisi ölüm duygusu, Gerisi sağır sessizlik.. Geçip gittik, Nazlıcan boşluğu aramızda.. Bedirhan'ı bir gedikte sırtından vurdular, Yarıp çıkmışken nice büyük ablukaları.. Omuzdan kayan bir tüfek gibi usulca, Titredi ve iki yana düştü kolları.. Ölüm bir ısırgan otu gibi Sarmıştı her yanını... Devrilmiş bir ağaçtı, ay ışığında gövdesi.. Uzanıp, bir damla yaş ile Dokundum kirpiklerine.. Göğsümü çatlatırken nabzının tükenmiş sesi.. Sanki bir şakaydı bu!.. birazdan uyanacaktı, Birazdan ateşi karıştırıp bir cıgara saracaktı... Oysa ölüm, sadık kalmıştı randevusuna, ah... O da Nazlıcan gibi, Bir daha olmayacaktı!.. Hey, Bedirhan.. katran gecelerin heyulası!.. Hey, Bedirhan.. kancık pusuların belâsı!. Sen de böyle bitecek adam mıydın, konuşsana, Hey, Bedirhan hey.. mezarı kartal yuvası!.. AĞIT: Mor dağların kaçağı, hey Bedirhan!. Mavi gözleri şahan, hey Bedirhan!. Zulamda bir suskun gece bıçağı, Beyaz gömleğimde kan, hey Bedirhan!. Biz üç kişiydik.. üç intihar çiçeği.. Bedirhan, Nazlıcan, Ve ben: Suphi!...	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 15:6 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	بيز اوچ کيشي ايديک
.	بيز اوچ کيشيايديک: يوسوف خيال اوغلو كؤچورن: مهيار عليزاده(آيخان) و مجيد اكبرزاده بيز اوچ کيشيايديک: بديرخان، نازلي‌جان و من. اوچ آغيز.. اوچ دلي اورهک.. اوچ ايمانلي فيشک! آديميز بلا دييه يازيلميشدي داغلارا، داشلارا بوينوموزدا آغير وبال، قوينوموزدا چارپاز توفک! ال ماشادا، قولاق کيريشده، كورَيييميز توپراغا امانت... بالديران آجيسييلا اوغاراق اوشويه‌ن ال‌لريميزي اولدوز يورقاني آلتيندا بيربيريميزه ساريليرديق.. دنيز چوخ اوزاقدايدي و توخونوردو يالنيزليق... گئجه، ايرماق بويلاريندا اوزاق چاققال سسلري، اوزوموزه، چؤره‌ييميزه، ماهنيمييميزا چارپار كئچيردي. گؤيسونه کهکيک سورهردي نازلي‌جان، توته‌ردي بورام-بورام. گيزليجه اونا باخارديق، اورهييميز كئچردي... بلکه بير چوبان کومهسينده ايتيرديک نازلي‌جاني آتش قورلاري‌يلا بير اولدو، قيرپيشاراق تؤکندي... بير نارين کهلهبهک اؤلوسو بوراخيب تام اورتاميزا قورشون كيمي، مين كيمي ، توتوشاراق توکندي... اوي، نازليجان... وحشي چول‌لرين مارالي... اوي، نازلي‌جان... ساچلاري فيرتينايلا دارالي... سن ده بئله گئدردين‌ مي اولدوزلار اولکهسينه؟ اوي، نازلي‌جان اوي... جان ائوينده‌ن يارالي... سرين يايلا چيچهييي، اوي نازلي‌جان.. دلي-دولو هيجان، اوي نازلي جان.. گؤيسومده بير سئودا کهلهبهيي، اؤلومه سوندويوم جان، اوي نازلي‌جان.. آرتيق، يئنيلميش اوردولار قدر ازيشديک، صاحيب‌سيزديک.. گئچيب گيتديک، پارکا و اوره‌ک پارامپارچا!. گئريسي اؤلوم دويغوسو، گئريسي صاغير سس‌سيزليک.. گئچيپ گيتديک، نازلي‌جان بوشلوغو آراميزدا.. بديرخان'ي بير گديکده‌ كورَييندن ووردولار، ياريب چيکميش‌کن نئجه بويوک آبلوقالاري.. اوموزدان کايان بير توفک كيمي اوصولجا، تيتره‌دي و ايکي يانا توشدو قول‌لاري.. اؤلوم بير اسيرگن اوتو كيمي سريميشدي هر يانيني... دئوريلميش بير آغاجدي، آي ايشيغيندا گؤودهسي.. اوزانيب، بير داملا ياش ايله توخوندوم کيرپيک‌لرينه.. گؤيسومو چاتلاديرکن نبضينين توکهنميش سسي.. سانکي بير شاکايدي بو!.. بيرازدان اوياناجاقدي، بيرازدان آتشي قاريشديريب بير سيگارا ساراجاقدي... اويسا اؤلوم، صاديق قالميشدي راندووسونا، آه... او دا نازلي‌جان كيمي، بير داها اولماياجاقدي!.. هي، بديرخان.. قطران گئجهلرين هيولاسي!.. هي، بديرخان.. قانجيق پوسولارين بلاسي!. سن ده بؤيله بيتهجهک آدامايدين مي، قونوشسانا، هي، بديرخان هي.. مزاري قارتال يوواسي!.. مور داغلارين قاچاغي، هي بديرخان!. ماوي گؤزلري شاخان، هي بديرخان!. ضولامدا بير سوسقون گئجه‌پيچاغي، بياض گؤملهييمده قان، هي بديرخان!. بيز اوچ کيشييديک.. اوچ اينتيحار چيچهيي.. بديرخان، نازلي‌جان، و بن: صوبحي!...	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 14:55 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	قارادامي
.	قانيم دا قار ايسي وئرير اليمدهكي آچار دا اينيمده بوزدان تيكيلن دون دا قارا جيريم ده اتيم ده پاسلانان داشدي دئيهسن بوغازيمدا اولان ماهنيلار ياديمدان چيخير ... ياديمدان چيخيرلار گلن شعرلر اوزاتديم اليمي شيشهيه ديدي بيردن باش قالديرديم شيشه قبريمدن اونومدن سووشان آداملار دوردو بيربيرندن سوروشاراق: قارآداميدير؟! بس نييه هلهده اريريمهييبدير؟!	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 14:35 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	گلن گونلر دایاندیلار
.	گلن گونلر دایاندیلار دایاندیقجا گلن گونلری داندیلار گلن گونلر، گلن گونلر بیلمم نیه یوباندیلار ... گلن گونلر سرینایدی سرینلیيی قویوکیمی درینایدی ایچدیم سویوندان دویمادیم دویدومکی اووجومدان آخان، الیمده اللرینایدی یورقون آخیب منه چاتدین گلن گونلری یوباتدین اوزاق اوزاق گونلر كئچیر یاخشی کی سن گلیب چاتدین سانادیم: بیر ایکی اوچو اوچونده ساعاتلار دوندو قاطارلار قاطارلاندیلار بارماغیما بیرقوش قوندو قوش، كئچن گونلریمیدی قاطار قاطار، فیشقا چالار، بارماغلاریم دایاناغیندا كئچن گونلر بوشالدیلار يئني گونلری گودورم گلهاگل، يئتيشهجكدير قارالتیيا آچيققالان يولومو، دئييشهجكدير	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 14:32 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	ترجمه بخشی از شعر "سنگ":
.	ترجمه فارسی این شعر اصلا مثل خوش در نیامده اما امیدوارم تحمل کنید. فراموشت نمي‌كنم رفيق - سنگي كه در جيبم به نرمي نشسته اي - و با تپشهاي قلبم ناز مي‌كني ... تورا شبي برساقه‌اي كه برخيش گرفته بود يافتم درمزرعه‌اي كه فراموشش نمي‌كنم به‌شيريني به گرمي خوابيده بودي ديرم شده بود وقت غروب يافتمت. □ برادر تني من، به بازوانم گرفتي از كوه‌ها براي ديدنم آمده بودي كمِ كم هزاران سال منتظرم بودي ... □ عرقم را كه آغشته به مه بود ستردم خاك ترك خورده دستم را ديدم حاصل اين شخم تو بودي سنگ ابري! □ - سنگي كه در جيبم به نرمي نشسته‌اي - و ذراتت به هم مي‌سايند با اتمهاي داغ و نرم! سنگ خيسي كه مزه بادهاي وزنده مي‌دهي! - با ابرهاي سياه خميازه مي‌كشي - به تكه تكه دوخته كرتها از دورها نگران ! شب برمي‌گشتم به چشمهاي سبزمادرم شيبه به كوه! ....	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 14:30 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	یادیمدان چیخارسان می سئوگیلی یولداش؟
.	یادیمدان چیخارسانمی سئوگیلی یولداش - جئبیمده یومولان، یوموشالان داش! - ازدیرن اؤزونی قلبیمدهکی چیرپینتیلارا ... سنی بیر گئجه «کوتان»ا ایلیشن ساپاقدا تاپدیم اونودمادیغیم تارلالاردا ان شیرین، ان ایستیجه یاتمیشدین، یوبانمیشدیم، گون باتان سنی تاپدیم. □ قولوما ایلیشن، آنابیر قارداش، داغلاردان انمیشدین منی گؤرمهیه آزی مینایللرله، منی گودوردون ... □ دومانا قاریشان تریمی سیلدیم الیمده چارتلایان تورپاقا باخدیم بو «جوت»دن منه قالان پای سن اولدون بولوت داشی! □ - جئبیمده یومولان ، یوموشالان داش! - سورتوشن ذرهلری بیریبیرینه یوموشاق، ایستی اتملاریلا! - اسهری یئللرین تامینی دویان ایسلاق داش! - قارا بوولوتلارلا اسنهشن - پارچا-پارچا تیکیلن تارلالارا اوزاقدان باخان گئجه قاییدیردیم،گؤزلری یاشیل، آناما اوخشار داغا ... - الیمی الوولادان داش! - بئینینده اوچوم - هاوا ذرهلرینی دویان اوچارداش! - یاییلان هرگئجه شئهمونجوقو کیمی تزه بنوشهلرین اوستونه! - آسیلان تزهجه خوللاردان - هوادا قوپوشان باهارین عطرینی دویان داش □ زامان تونئلیندن گئچیرم سونا اسنهشن توستولر سن داش دئییلدین قارداشیمیدین ذیروهدن یئنمیشدین قوجاغیما، اوجالان داغ کیمی جئبیمده بؤیویوردون! □ درهلر یومولور، داغلار اوجالیر یورغون یولجولار ساعاتا باخیر چاغیریر بئینیمدهکی بولودلار منی آیاغیم آلتیندا یاشیلآغاجلار بئینیمه گیریشن، یوموشاق بولود اینیمه دون گئیدیرن ائشمهلی هاوا! گؤزومه تانیشدی یانان اولدوزلار آدامین یاخالیقیندا یئل اسیر بارماقلارینا سارماشیق دولاشیر و یاددان چیخان خاطیرهلر یئللهنیر تانیش دانیشیرلار آغزی آچیق درهلر تانیش گلیرگؤزومه او اوجالیقدا دوران اووجو آچیق، قوجامان هئیوا □ گؤزومون اوستونه آچیلان گؤبهلهک چتری گؤزومه تانیشدیر □ ... باغچاما سو وئردیم یاد اللر ایله الیم بنوشهلره چاتایدی ایکاش منی آنایدین کاش، قوجاغیمداکی داش!	.
	+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387ساعت 14:26 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	ایز ایتیرن کلمه لر!
.	دئدییم سؤزلری کیمسه دینلهمیر تک اؤزوم دینلیرم نهلر دئییرم سؤزلریم آغزیمدان چیخاندا سؤنور آدی دئیشیلیر سسی دییشیلیر بلکهده قولاقلار ترسه ائشیدیر «اَ»، «اِ»یه چئوریلیر «آ»،«اُ»وا دونور کلمهلر ایستهییر ایزین ایتیرسین تاپیلماز دئییلمز تاپماجا اولسون غریبه کلمهلر، اؤگی کلمهلر تزهدن ایستهییر منده دوغولسون هلهده دینمیرم بلکه کلمهلر بئینیمده قوروشان سؤزلره اویسون دیلیمی باغلادیم لالجا دانیشدیم هرکس اؤز سؤزونی دیلیمه قویسون ...	.
	+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم خرداد 1387ساعت 13:43 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	کیلویی چند؟
.	حالا بياييد و هي به گرافيست و صفحهآرا و تايپيست گير بدهيد كه ال است و بل است. متنها غلط، صفحات ناموزون، گرافيك افتضاح . ماشاء ا… فحشخور اين جماعت هم بالاست و از هرجايش بگيري از آنور كار بالاخره يك چيزي بيرون ميزند. ولي ايكاش ميدانستند ميدانستيم ميدانستيد!! كه چه بلايي سر گرافيست و صفحهآرا و تايپيست بيچاره ميآورند (بخوانيد ميآيد) تا از آنطرف دستگاه عريض و طويل چاپ يك مجلهاي بهنام X بيرون بيايد. حالا ما درد دل آقايان و ايضاً خانمهاي حروفنگار! را به خودشان واگذار ميكنيم، و ميرويم سر درد خودمان. زنگ ميزنند به طراح محترم! كه بيا تايپ مطالب تمام شده و امروز و فرداست كه بايد مجله را بفرستيم براي چاپ، هرچه زودتر خودت را برسان! بعله خودش را ميرساند! سردبير محترم متني را نشان ميدهد كه برو اين مطلب را كار كن ببينيم چطور ميشود؛ و او ميرود و سراغ سند (همان فايل) شماره گذشته كه مطلب جديد را صفحهآرايي كند، اما معلوم ميشود كه فايل قبلي درازا و پنهاي ناجوري داشته و از گرافيك كم دارد پس بايد يونيفرم جديدي طراحي شود و اين خودش يعني يك هفته كار بالاخره طراح محترم! خودش را ميكُشد دو شب، شببيداري ميكِِشد و يونيفرم جديد ميسازد. كاري كه دوبار پيش از او انجام شده و ولي اولي متفاوت بوده دومي ناقص و فشل. تازه بعد از آنكه يونيفرم آماده شد متنها را ميدهند كه امشب آمادهشان كن! و اين يعني يك شببيداري ديگر ولي نه! اشتباه نكنيد چون عجله داريم بايد در دفتر مجله بماني و همينجا كار را تمام كني. آنهم با رايانه گازوئيلي دفتر، كه دوساعت طول ميكشد برنامه را باز كند. خلاصه چه دردسرتان بدهم بهاصطلاح ريختن مطالب كه تمام شد تازه كاشف به عمل ميآيد كه مطالب نهايي آماده نيستند و بايد جرعه جرعه تحويل بگيري و همان لحظه صفحهآرايي شده بفرستي به چاپخانه!! يك روز، دو روز، سه روز، يك هفته، تكميل قطرهچكاني مطالب و صفحهآرايي با اعمال شاقه (رايانه گازوئيلي دفتر كه يادتان نرفته) ادامه مييابد و او آن تنها! (خودت را تحويل بگير آقاي گرافيست!) شبانه مجله را پله به پله تكميل ميكند. يك ساعت و بيشتر صرف پيدا كردن تصوير مناسب براي صفحه مصاحبه و يا صحفه پ‍ژواك ميكند و دريغا كه جستجو بيحاصل است آنگاه كه ميگرد دنبال آنچه ميداني نيست! بگذريم از اينكه سرمقاله و تهمقاله! هنوز نوشته نشده و توقع آن است كه همين روزها نوشته آيد! پرنگويم خلاصه وضعيت همان است كه گفته شد. بيبرنامگي در اين كار آنقدر زياد است كه طراح را مجبور ميكند از خير كمك كردن بگذرد و كمآوردنش را رسماً اعلام كند , از بس كه در اين حيطه طراح زياد است آمدن و رفتنشان انگار براي مجموعه عادي شده است. حالا اي خوانندگان عزيز آنگاه كه ميخواهيد فحش بدهيد كمي آهستهتر اينكار را بكنيد. واقعاً التماس دعا!	.
	+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 21:49 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	از این رنج موزون...
.	مهمترین و بارزترین مشخصه شعر حبیب یزدانی، درد است. دردی که بازتاب حس درونی خود شاعر در مسیر زندگی است او درد را زیسته است و درد و واژههای همساز آن از وجودش میجوشد و بسامد بالای کلماتی چون دلتنگی، رنج، آزار، خسته و از این دست در شعر حبیب و تنوع کلماتی که در ابراز آن درد استفاده میکند نشان از همین موضوع دارد. در شعر او کلمات زمخت و دردآلود زیبا نیست؛ حتی گاهی چرکین است ولی از همان دست کلماتی است که بین مردم استفاده میشود او زبان مطنطن و حتی واژههای نازکنارنجی غزلسازان نو را ندارد شعر او سیاه میشود، تلخ میشود و حتی ممکن است از معیار زیباشناسی غزل نو خارج شود اما انعکاسدهنده درد اجتماعی است که او خود را همیشه از طبقه و در ردیف آنها میداند. شعر او رسالتی به دوش میکشد که شاید در غزل خوش ننشیند اما او با همین واژههای معمولی و با همین سیاق سخن میگوید و رسالتش را انجام میدهد بیهیچ نرمشی در برابر کلمات. در شعر یزدانی کلمات تا وقتی اهمیت دارند که بتوانند بار سخن را به مقصد برسانند و اگر کلمهای دیگر همان مقصود را برساند به راحتی استخدام میشود و او از کنار گذاشتن و یا جمع آوردن هیچ واژهای به خاطر معیارهای زیباشناختی شعر ابا ندارد شعر او ظاهری آراسته ندارد و این کلیت شعر است که در عمق معنایی پنهان است و اگر نه، جزئیات بسیار ساده و بدون هیچ پیچیدگی مهفوم خود را میرسانند حتی اگر به لغزشها و محذورات وزن و قافیه دچار شوند به اين نمونهها توجه كنيد: چه را ه درازی به پیشم گرفتم ... من ندانم که چه میخواسته است او ز خدا ... او حتی گاه از دست شعر لجش میگیرد و بسیار؛ مانند نمونههای: بهخدا دیگر از قلم سیرم از غزل از ترانه دلگیرم ... و رازی که غمگین شنیدن ندارد چقدر درد من و گوش خلق سنگین است چقدر شعر من امشب به شعر بدبین است .... و حافظانهترین شعرهای امروزی به من امید رهایی نمیکند تلقین از این دست شعرها که بیانگر روح سکوت و سکونناپذیر اوست او را از راضی شدن به مقوله شعر برای شعر یا به عبارتی هنر برای هنر، بازمیدارد او از آندست شاعران نیست که برای اثبات قدرت شاعریاش شعر بگوید؛ او هنر را دریچهای برای گریختن از این تگنای رنج میبیند همچنانکه در شعرهایش پیداست. وجه دوم شعرهای یزدانی طنز تلخی است که در بستر آنها جاری است. طنزی پر از نیش و کنایه که در شعرهای ترکی او بیشتر نمود دارد با زبانی تلخوش که حاصل از تجربههای عینی و ایدههای ذهنی او نسبت به هر موجودی است که کوتاهیاش موجب زیانی برای جامعه میشود. فرقی هم نمیکند که مورد نظرش که و یا چه کسانی باشند. او در آنها از دید بالادست مینگرد و در شعرش به آنها هشدار میدهد و در این راه از بسیاری از تکنیکهای طنز استفاده میکند. برای بررسی بیشتر بهتر است برویم به سراغ خود شعرها؛ غزل دلتنگی: این شعر یزدانی و البته بیشتر شعرهای او ساختمند نیستند از یک نقطه شروع و در جایی نه چندان مرتبط با موضوع اول تمام میشوند. در بیتهای نخستین سخن از راز بال شکسته و دل گرفته است و در بیتهای آخر به خود شعر به عنوان موضوع اشاره میشود در بیتها میانی نیز از اشک و راه دراز و تیر جفا سخن میرود ارتباط این کلمات و موضوعها در کلیت دلتنگیاست که به آنها شکل میدهد. در بیت اول: ... و رازی که غمگین شنیدن ندارد كه بال شکسته پریدن ندارد با «واو» آغازین به شعر وصل میشویم انگار پیش از این شاعر با خود خلوت کرده است و در اینجا خودگفتههایش واضح میشود و او را وارد جهان شعر میکند. راز غمگینی که شنیدن ندارد، همچنان است که بال شکسته پریدن؛ وی او با همان بال شکسته در هوای شعر پریدن گرفته و رازش را هر چه که غمگینتر واگویه میکند. اگر در بیت دوم دقت کنیم سکتههایی که در خواندن شعر ایجاد میشود به القاء حس شعر کمک میکند: دلم آنچنان در هوایش گرفته که گویی هوای پریدن ندارد. چینش واژههاي بریده از هم، به تپش قلبی میماند که عنقریب از تپش خواهد ایستاد؛ قلبی سخت گرفته و غمگین. در بیت سوم سخن از خشکیدن اشکی در چشم پرحسرتی است که ذوقی برای چکیدن ندارد در این بیت کلمه ذوق خوش ننشسته است شاید اگر به جای ذوق کلمه میل را بگذاریم؛ ... و خشکیده در چشم پرحسرت اشکی که میلی برای چکیدن ندارد بهتر باشد. همچنانکه در بیت بعد واژه دراز معادل طولانی بهکار رفته و چندان خوشایند نیست تکرار ضمیر من به صورت به پیشم گرفتم از استحکام بیت کاسته است: در این ره به تیر جفا میزنندش غزالی که نای رمیدن ندارد شعر ادامه مییابد راه درازی که غزال اندیشه شاعر در آن، شکار جفاپیشهگانه است. تیر جفا ترکیبی مستعمل است که میتوانست بهتر از این بیاید و اما شاهبیت این غزل: فعولن فعولن دل ما دل ما از این رنج موزون رهیدن ندارد که یکی از بهترین توصیفهای شاعرانه از مقوله شاعری است. اشاره رنج موزون با آوردن خود واژههای افاعیلی (فعولن فعولن) به تثبیت آن کمک کرده است. رنج موزونی که شاعر را از آن رهایی نیست. بعد نیز همچنانکه اشاره شد، از سر دلتنگی شاعر از شعر است شعری که چون شوکران جان شاعر را میپژمرد اما گریزی از آن نیست حتی اگر یک بیت دیگر برای چشیدن نداشته باشد.	.
	+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 9:10 توسط مجید اکبرزاده \|	.

.	Yarınlara ve zafere!
.	ترانه‌ي «احبـّائي» از جوليا پطروس، خواننده‌ي مسيحي لبنان: متن نامه‌اي از سيد حسن نصرالله (كه در جواب نامه‌اي از رزمندگان حزب‌الله و خطاب به آنان نگاشته‌شده‌بوده)، مايه‌ي سرودن ترانه‌اي توسط غسان مطر بود. زياد پطروس آهنگش را ‌ساخته و خواهرش جوليا ‌خوانده است. متن عربی را می توانید در وبلاگ دوست عزیزم سیدمحمدجواد میری ببینید Canlarım! Mektuplarınızı dinledim.. İman ve onur dolu. Siz! Haykırdığınız gibi... Meydanda Allah'ın erlerisiniz.. Siz! Gerçekleşen vaadsiniz! Siz gelecekteki zafersiniz.. Güneş dağının yiğitleri! Eşkıyaları alt eden! Öperim ayaklarınızı! Onuru bile onurlandıran! Toprağımızın onuruna bulaşmış! Gerilemez ve sarsılmaz! Sizinle dünyayı değiştiririz! Kadere baş eğenler! Tatlı yarını sizinle kurarız! Sizinle yürürüz Yarınlara ve zafere!	.
	+ نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت 17:12 توسط مجید اکبرزاده \|	.